Мінакі | Страница 9 | Онлайн-библиотека


Выбрать главу

Маладыя пары прагульваліся па алеях. Усе яны выглядалі прыгожа ды нават узьнёсла. Ёй самой хацелася вось так, каб без усялякай гэтай фігні ды жорсткасьці, што непазьбежна зьяўляецца на даляглядзе. Падвышаюцца патрабаваньні, абстаноўка напружваецца ды ў рэшце рэшт робіцца незразумелым, як такое ўвогуле магло здарыцца. Ды і хто гэта ўвогуле? Няўжо гэта я? Не, усё, баста. Ды чароўнае (як звычайна кажуць у кінафільмах (толькі трэба з адпаведным выразам твару) “так больш ня можа працягвацца”. Але што ў выніку возьмеш з усяго гэтага, калі столькі расчараваньняў. Вызначыцца? Безумоўна! Зараз яна ўсё як сьлед узважыць ды як вызначыцца! Так, каб ужо адзін раз ды назаўсёды! Ды жыцьцёвы плян у дадатак. Угу. Але ж часам так хочацца!.. хопіць…

Людзі.

Падвышаная эмацыйнасьць.

Паштоўкі зь нічыйнай зямлі. Той, хто дапамагае… той, хто.

Імкненьне схапіць рукою сьвежы бездакорны яблык, ды як у дзяцінстве… Позіркі, чалавечнасьць, маўчаньне. Аніводнага гуку на ўсёй гэтай заасфальтаванай раўніне.

Ведаеш імя?!!

Людзі.

Тшш…

Ведаеш імя?! Назвы словаў…

Зь цягам часу існаваньне ўвайшло ў звычку і на гэтай плянэце…

Крыху паводдаль, забраўшыся з нагамі на лавачку, студэнты пілі піва. Хо цярпець не магла падпітых мужчынаў, але яшчэ больш не любіла піва. Танная гідота. Маладзёны гучна сьмяяліся ды расказвалі, відаць, усяму парку, ня вельмі прыгожыя гісторыі. На выгляд, зусім не гуманітарыі. Нават нешта на мяжы з пэтэвэшнікамі. Усе гісторыі толькі пра бухло, інтэрнат, сыстэмныя патрабаваньні ды “як бы файна было б зь ёй…” Казлы! Вылюдкі! Будучыня плянэты ў вашых руках!

Але гэта ўжо зашмат. Хо выдатна разумела сваю імпульсыўнасьць, толькі вось з гэткімі тэмпамі можна і сарвацца. Усьміхнулася сабе, каб трошкі разрадзіць абстаноўку, ды ізноўку вярнулася да мэлёдыі. Як прыгожа тая гучала сярод усёй гэтай жаўцізны ды чырвані! Шапэн у апалым лісьці. Неактуальнасьць мастацтва ды неактуальнасьць прыроды. Паралелі, якія дзеўчына так любіла. Паралелі ды абгрунтаваньні, на якія можна абаперціся ды паверыць у свае сілы, пацьвердзіць самой сабе, што ўсё выдатна ведаеш ды што заўгодна можаш патлумачыць. Але зараз падавалася, такая тэма не праканае. Ня ўсё так лёгка. Можна выдумаць сто тысячаў фармулёвак, але супроць сумленьня ня пойдзеш, сябе не падманеш, максымум, што адцягнеш на некаторы час увагу. Але не. Вось напрыклад, можна сьпісаць усё на восень ды на благое надвор’е. Ці выдумаць аграмадную гісторыю, пабудаваць вялізны ланцужок падзеяў, што прывёў да пастаноўкі гэтых так і не пастаўленых пытаньняў. Чаму так? Якога?.. І гэта ўсё? Навошта? Якім чынам? Што ёй рабіць?

“Што ты хочаш?! Скажы мне, што ты хочаш?! Можаш сказаць?!”

А навокал – нікога. Ды ў апошні час гэта настолькі ж нармалёва, як дзевяцігадзінныя навіны за сьценкаю.

На лавачку плюхнуўся вясёлы малы з аграмаднымі вачыма. Якія ж цудоўныя людзі гэтыя дзеці! Хо была дастала з кішэні цукерку, але пільная бабуля адразу на яе накрычала. Злосна бліснуўшы вачыма: “Яму нельга!” Так-так, усе ведаюць: “будуць свае дзеці – будзеш іх цукеркамі частаваць”. Канечне, выхаваньне. Усе чужынцы, усе ворагі. “Сапсавала настрой, старая дура! Усё празь цябе!”

А на раніцу пасыпаў першы ды мокры. Ды верасень са сваімі рэшткамі лета схаваўся ў нябыт. Рэалізм перамог?!

“…яркая ўспышка па дарозе зь нябыту ў нябыт”.

Мокрым сьнегам пазабівала вочы. Пазалівала вены. Быццам бы ўсё тулава зрабілася мокрай непагадзьдзю. Менавіта так выглядае вечнасьць, калі ўзірацца ў яе з-пад мокрых броваў дзіцёнка з вуліцы сьненьняў. Божа, ты ведаеш усе адказы. Дапамажы! Сабакі на ўсіх рагох па-жабрацку зазіраюць у вочы, ды няўжо гэта ўсё толькі неспрыяльнае надвор’е? Вочы ўсіх вулічных дзяцей запоўненыя халоднай вадою, да твараў прымерзьлі ўсьмешкі. У прамоклых красоўках, яны таўкуцца каля ўваходу ў супэрмаркет, практыкуюцца ў спусташэньні кішэняў сумленных грамадзянаў. Празьмерна сумленных, каб камусьці падабацца. Ды ўсім погуй, што там казаць. Але дзеці даўно навучыліся ў небясьпечныя моманты ператварацца ў анёлаў ды казаць людзям: “Паглядзіце на нас! Мы ж такія сьвятыя! Мы жывем тут ды ня маем анічога, харчуемся нерэгулярна, хварэем, выходзім на няроўныя сьцежкі. Ды ўсё праз вас!

Вы ж выдатна разумееце, што менавіта вы ў гэтым і вінаватыя! Гэта вы пакінулі нас тут!” Ды няпэўнае шкадаваньне прарастае ў перапоўненым міласэрнасьцю паганым сэрцы якой састарэлай кабеціны. Ды ўсё нарэшце вырашана. Клей – супэрмульты! Маленькія сьвятыя ваўчаняты заўжды былі такімі прыгожымі, ды вочы іх былі настолькі пяшчотнымі, што ўсе цукеркі ўсіх кішэняў усіх маладых жанчын сьвету прызначаліся толькі для іх. Але зубы часам забываліся ды адкусвалі пальцы разам з лакіраванымі пазногцямі.

Божа, імем тваім вымашчаныя ўсе вуліцы ўсіх старувак гэтага сьвету, але цябе няма там. Канечне, ты быў вельмі заняты, каб быць на рагу разам з сабакам два імгненьні таму, калі жывадзёры выконвалі свае службовыя абавязкі, і канечне, цябе там ня будзе яшчэ праз два імгненьні, калі гэта здарыцца з усімі намі. Дзесьці тут Васілёк узгадаў летнюю сьпёку, а невядомы Божанька – што трэба яшчэ набыць-набыць-набыць-… прымяраў новую сукенку. Ну, можа, хлопчык перабольшваў. Ну зуссі-і-ім крыху! У яго ўзросьце гэта нармалёва, здаровы максымалізм як падрыхтоўка да актыўнай грамадзянскай пазыцыі, амбіцыйнасьці ды шчасьлівай будучыні. ТАК І МУСІЦЬ БЫЦЬ!

“Чаму ён маўчыць?” – пытаў Васенька ды поўнымі сьнегу вачыма глядзеў у неба, дурань. Ён шаптаў свае малітвы ўсім сьценам ад зьнешняга праспэкта да станцыі мэтрапалітэна Ножка Леніна. Ды ўсе сьцены казалі яму: “Так, чалавек, Мы слухаем цябе!.. але што ён там мармыча?” Сьцены, напэўна, думалі, што хлопчык крыху дурнаваты. У сэнсе, хворы. Ва ўсялякім разе на цалкам здаровага пацанчык аніяк не цягнуў. Колькі прыгодаў чакалі яго на гэтых вуліцах, колькі твараў, рэальных, паўрэальных ды на сто адсоткаў выдуманых, сустракаліся яму штодня. Сьцены былі не такімі ідыёцкімі ды халоднымі, як падавалася звонку. У кватэрах іх абагравалі жыхары ды часам цеплавыя сістэмы камунальных службаў. Яны ўсе спрабавалі крыкнуць яму: “Гэй, пацан, можа, калі што трэба, дык ты кажы, не саромся. Усе расклады. Мы з братвою тут усё разумеем, калі якія пытаньні, разрулім за пяць хвілінаў, не хвалюйся. Толькі скажы”. Яшчэ адная міфалагічная істота, што насамрэч існуе ў гэтым вымярэньні. Васілёк любіў іх усіх. Усіх тых, хто быў ды каго не было. Апошніх, можа, крыху больш.

Усе вочы поўніліся сьнегам. З гэтага моманту ўсе добрыя і паслухмяныя дзеці хорам пачыналі чакаць Новага года.

“Якога, мля, нагуй, Новага года! Ідыёцкая лухта, яшчэ адна нагода набухацца ды патрахацца.

Поўны каляндарны ідыятызм. Сьвята дзеля сьвята. Бессэнсоўнае ды наскрозь умоўнае…”

Канечне, куды такога дурня запросяць, каму ён такі нахрэн патрэбны. Яшчэ нап’ецца, ды ўсе кайфы абломіць. А позірк у яго які! Вы ж толькі паглядзіце, бы заб’е зараз. Глядзіць, як той воўк зь лесу.

– Вова! А скажы, Вова, што ты хочаш, каб Дзед Мароз паклаў табе на Новы год пад ёлку?

– Ня ведаю, Бусьлік, я яшчэ ня думаў пра гэта.

– Дык чаму ж ты ня думаў? Ужо і час прысьпеў, бачыш, сьнег на вуліцы ідзе. Зіма.

– …на. Ну дык што, што зіма, няўжо я пра ўсё павінен думаць?

– А як жа ты хацеў, Вова? Канечне. Пра ўсё трэба думаць. Як гэта – жыць ды ня думаць?! Так не бывае.

– А я кажу, бывае!

– Падманваеш ты сябе, Вовачка, калі б усё было так, як ты кажаш, мы аніколі б не дасягнулі сьветлай будучыні ды не вынайшлі б пэніцыліну.

– Больш за ўсё на сьвеце я хацеў бы, каб божанька забіў бы ўсіх дзяцей і каб новыя больш не нараджаліся, каб чалавек нарэшце пакінуў Зямлюууу!

– Вовачка, ты што, злуесься?! Як табе ня сорамна! Хлопчыкі і дзяўчынкі ж глядзяць. Яны ж з табой сябраваць ня будуць. Айайайайай! А можа, ты захварэў?!

– Прабач мне, Бусьлік, і вы мне прабачце, шаноўныя тэлегледачы. Гэта я на выхадох злосны такі, а так я добры. Курэй ня ем, толькі малачко п’ю.

– Малачко!!!

– Так-так, толькі малачкооо!!!

Малачко – нішцяк!

Васілёк такі ж аматар танных кайфаў, як і ўсе. Ён любіў рок-н-рол, блюз, Каліфорнію ды французскіх экзыстэнцыялістаў, заўжды быў рады пасумаваць. Піў, што налівалі, ды блага разьбіраўся ў буржуйскім бухле. Просты чалавек сярод простых людзей, ён ненавідзеў усіх гэтых добраапранутых офісных службоўцаў, усіх гэтых нафарбаваных дзяўчынак з “пачуцьцём прэкраснага”, да якога простаму чалавеку з вуліцы ніколі не дацягнуцца. Ёсьць рэчы, якія гэтым вылюдкам так і не давядзецца зразумець. Акрамя ўсёй гэтай стэрыльнасьці, у сьвеце ёсьць і ісьціна. Але ім, канечне, пляваць на ісьціну. І гэта натуральна.

9