Мінакі | Страница 7 | Онлайн-библиотека


Выбрать главу

Яна так і не зразумела аніводнай літары. Можа, канечне, шрыфт быў няўдалы, але, узгадваючы цяпер, Хо была на ўсе сто адсоткаў упэўненая, што менавіта не зразумела, а не не пабачыла. А пасьля адразу адчула характэрны травяны пах, ціха скрывіла нос ды сама сабе ўсьміхнулася. Прыемныя пустыя позіркі запаўняліся ўвагай ды апантанасьцю, крыжаваліся ў паветры ды зрэдчас крыху касілі ўбок. Так хацелася закахацца ў белае сьвятло! Чыстае ды ледзьве заўважнае… Ці ва ўсе адценьні блакітнага. Навокал толькі чорна-белае фота, і гэта, можа, нават і лепш ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы ы.

Варыянт?..

Плястыкавыя кубачкі, напалову напоўненыя шампанскім, ледзьве чутна сустракаліся ў паветры. Заставаліся бурбалкамі ў руках чалавека. Высокі мужчына ў чорным трыко ды голых пятках, абвешаны плястыкавымі яблыкамі быў ужо моцна падгазаваны, але публіцы ўсё адно вельмі спадабалася. Мужчына пэрыядычна надзяваў на сябе вялізны саламяны капялюш ды скокаў, як сапраўдны казёл. Жартаваў і падаўся Хо празьмерна нахабным ды дурнаватым. Яна ўвогуле не любіла п’яных мужчынаў. Цьвярозымі яны выглядалі куды лепей, нягледзячы на тое, што толькі выглядалі. Паспрабавала разабраць яшчэ адзін надпіс – ізноўку безвынікова. Ленка разьюшана тлумачыла нешта сваім аднагрупніцам. Час ад часу з усіх бакоў залі даносіліся прывітаньні, камплімэнты, падзякі, шматзначныя “ведаеце…” ды “сапраўды?..”

– Лен, а ты ўпэўненая, што, калі зараз выключыцца сьвятло, мы адзін аднаго не пазабіваем?

– Што, прабач? Ты гэта пра тых цётачак, ці пра каго? – Ленка глядзела на яе з усёй сваёй прастатою ды наіўнасьцю, што часам падавалася нават празьмернай, каб быць сарпраўднай. Хо не знайшла, чым адказаць, ды папросту ўсьміхнулася, зрабіла выгляд, што пажартавала, ды гэтак далей. Усё ж было вельмі проста, нават дзіцёнак бы здолеў гуляць у гэтую цікавую ды займальную гульню. Нічога складанага, нават косьці кідаць ня трэба, і думаць, і варушыць пальцамі. Галоўнае – своечасова прыўздымаць брыво ды пабольш усьміхацца.

Электрычнае сьвятло рабіла твары рэзкімі ды неспакойнымі.

Адключыць. Што адключыць? Сьвятло? Размовы ды саксафаніст стварылі фон, фотаздымкі стварылі поле бітвы. Але біцца бессэнсоўна, ды з кім тут насамрэч, усе ж такія ветлівыя ды ўважлівыя. Шчасьце гарэла ў галагенавых вачох, радасьць невычэрпнымі струмянямі пралівалася з ратоў. Хо глядзела на фотаздымкі, часам нешта сама сабе адзначала. Урэшце вырашыла, што ня ўсё так блага. Толькі, напэўна, яна крыху стамілася. Шмат была на людзях на гэтым тыдні. Дапіла свой сок ды выйшла, усьміхаючыся без разбору ўсім знаёмым ды незнаёмым сваёй чароўнай усьмешкаю.

На ганку стаялі ды палілі. Трое мужчынаў рознага ўзросту ды дзьве маладыя дзеўчыны, хутчэй за ўсё студэнткі. Адзін зь іх чытаў празь нячэсаную вялізную бараду вершы пра зялёнага Леніна. Яго слухалі толькі двое. Яна паліла, а хлопец год дзесяці з выглядам дасьведчанага, нават троху стомленага спадара перыядычна адпіваў з мэталічнае пляшкі, ды ўсё прапаноўваў дзеўчыне на знак увагі. Тая часам згаджалася, але збольшага казала сваё алюміневае “не”. Крыху наводдаль спрачаліся: ён ліў у вушы, яна праз недасьведчанасьць ды маладую амбітнасьць, не саромеючыся, несла лухту… ды ведалі, што ў гэтым няма нічога страшнага.

І сэрца тваёЎ вакуўмнай упакоўцыБ’еццаЛедзь-ледзь

Хо сапраўды трошкі стамілася. Але не пашкадавала, што зайшла. Так і не разьвіталася зь Ленкаю, але і фіг зь ёй. Галоўнае, што ўвесь горад быў засьцелены аднатыпнаю брукаванкаю, па якой так зручна хадзіць. Галоўнае, што ўвесь час прыдумваюць новыя назвы для вуліцаў, але самая круць – у сьвятлафорах, у тым, як паважна яны схіляюць свае трохвокія галовы, калі, стомленая, пераходзіш вуліцу. Чырвоныя, жоўтыя, зялёныя… водбліскі на мокрым асфальце. Колькі цікавага заўважала Хо ў навакольлі ды ў людзях! Часам нават усё цалкам адпавядала рэчаіснасьці і падавалася зусім рэальным, а ня нейкімі там фантазіямі абвостранага дзявоцкага сьветаўспрыманьня. Бляск трамвайных рэек у электрычным сьвятле сотняў лямпачак. Розныя адценьні жоўтага, а яшчэ і восень. Канечне, вясна лепей, але толькі тады, калі Хо не была б такой стомленаю.

Станцыя гарадзкога мэтрапалітэну. Зь перахода чуліся галасы ды глухі гук пралетарскай гітары. Хо невядома чаму, але пабойвалася такіх тыпажоў. Вулічная дрэнь. Нахабныя п’яныя падлеткі, бяз густу, без пачуцьця прыгажосьці. Ідыёты ў позе прыгнечаных змагароў з сыстэмай. Яна не любіла, калі якая-небудзь маленькая, расфарбаваная сучка, ад якой так непрыемна пахне алкаголем, чаплялася да яе з ідыёцкай дзяжурнай усьмешкаю і сваім кожны час аднолькавым “дапамажыце на азеляненьне марсу” ці ўсялякай іншай сьмешнай лухтою. І гэтыя вылюдкі са сваімі адвечнымі гастраномнымі ідэаламі свабоды ды ржавым трупам дваровага року. Брыдка.

Апусьціўшы вочы долу, Хо прайшла міма, і ніхто яе нават не крануў. Валасаты дзядзька гадоў пад трыццаць сьпяваў папулярныя песьні савецкіх кампазытараў. Канцэрт для граніту без анічога. Шкляныя дзьверы мэтрапалітэну, падрыхтаваны праязны. І далей усё па старым пляне: аўтобусны прыпынак, некалькі пасажыраў, пяць хвілінаў думаць, што глядзіш у акно, двор, пад’езд, кухня, комп, ложак. Але ад гэтага ў галаве аніяк, толькі, можа, часам, калі ўжо зусім моцна падкатвала, Хо сапраўды пачынала нэрвавацца, але так… Ды і ўвогуле яна была вельмі спакойнай, але разам з тым імпульсыўнай. І тое, і гэтае. Можна як хочаш, усе будуць толькі радыя заўважыць лёгкую вычварнасьць. Але ня ў той вечар. Ды невядома чаму. Праскоквалі і думкі, нічога зь імі не паробіш. Цікава ўсё гэта ўзгадваць. Але на вуснах Хо цяпер панавала ўсьмешка. Сумная ўсьмешка тысячагодзьдзя восені. Аматарка выкручваць словы, яна ляжала на ложку, быццам бездапаможная палатняная лялька. Сон не ішоў, нягледзячы на тое, што хутка ўжо раніца. Дзеўчына сьціскала сябе ў абдымках, бы старую добрую сяброўку, якую ня бачыла дзесяць год, быццам цацачнага мядзьведзіка, адвечнага спадарожніка дзіцячых прыгодаў, выпадкова знойдзенага сярод старых рэчаў у бабульчынай шафе. Шкадавала сябе, бедную ды разьбітую, ды сьліні з соплямі, ды розная жорсткая жаночая праўда.

“Хо… Што з табою, Хо? Што гэта ўсё такое? Быццам бы скура высыхае ды пачынае распаўзацца па швах, а ўсё, што ёсьць табою, пачынае вылазіць наверх ды выпарацца ў сьвятле няпоўнага, абрэзанага месяца, што ўжо з гадзіну глядзіць у акно”.

Слупкі дзевяціпавярховікаў патаналі ў пяску. Вецер ізноўку дзьмуў з пустэльні. Невядома, адкуль толькі яна там узялася, бо так усё падавалася цалкам нармальным. Усе мясцовыя ўжо прызвычаіліся. Насамрэч пустэльняй жыхары гэтай ускраіны называлі вялізнае поле, перарытае кар’ерамі. Цалкам пустое, без аніякіх сьведчаньняў жыцьця. Часам з таго боку задзьмуваў вецер, ды тады ў мікрараёне пачыналася сапраўдная жвіровая катастрофа: пыл прасочваўся літаральна ва ўсе шчыліны. Засыпала пад’езды, кватэры. Часам нават псаваліся ліфты. Усе імкнуліся пакінуць гэты раён, але, натуральна, ня ў кожнага атрымлівалася. Ды ня ўсё, зрэшты, так кепска. “Прырода – рэч дзіўная ды незразумелая”, – бурчэлі старыя ды, зьмятаючы далонямі пыл з лавачак, прымаліся за свае бясконцыя абмеркаваньні надзённага. Тут любілі зіму ды дажджы.

Кіроўца нарэшце вырашыў падысьці ды разбудзіць хлопца. Відаць, ужо ня першае кола накручвае малы. Напіўся, дурненькі.

– Гэй, сьвісь! Давай прачынайся, ты, відаць, пацан, троху праехаў.

– … а дзе я? што гэта за…

– Давай выходзь! Канцавы, тваю таго. Уся жыцьцёвая мудрасьць вялікага народа ўвасобілася ў гэтым мужным голасе!

Васілёк, Васілёк… Як ня сорамна! Трэба наступнага разу не перавышаць дазіроўку… Ды ён, зрэшты, і сам усё гэта выдатна ведаў. Тое, што было трэба ды як няварта. Але што да таго? Што тады, можа, і ўвогуле ня жыць? Канечне, было пагана, як жа. Але што паробіш. “Адзіны сапраўдны цуд” працягваецца.

Сабраў сваё цела ды выкінуў на вуліцу, прэч ад поручняў ды запацелага шкла. Трэба было стаяць ды пакрыху прыходзіць у сябе. Трэба было змагацца з арганізмам ды позіркамі мінакоў, якія, можа, зусім і не былі такімі злымі ды зьдзеклівымі, як заўжды падаецца ў такой сытуацыі. Тут Васілёк бываў зусім рэдка. Ды і наўрад ці хтосьці з тых, каму не давялося тут жыць, часта сюды езьдзіў. Раён лічыўся неспрыяльным ня толькі ў пляне кліматычных асаблівасьцяў. Барабанныя палачкі. Сацыяльна небясьпечныя тэрыторыі.

7