Мінакі | Страница 10 | Онлайн-библиотека


Выбрать главу

Вылюдкі! Сукі! Гэта вы забілі Ісуса!!!

Тысячы вачэй зьвярнулі ўвагу на п’янага бруднага падлетка ды вырашылі праігнараваць. Тысячы вачэй паглядзелі ў іншы бок, ды прыдуманы, добраўпарадкаваны сусьвет пацягнуў сваю гісторыю далей. Наперад! Да лепшага!

Менавіта ўсе гэтыя сукі і зьдзейсьнілі гэта. Такія ж, як і яны. Васілёк усё ведаў дакладна. Ён пачуў гэтыя словы ў нейкім кінафільме. Яму вельмі спадабаўся актор. Мужны твар, зьлёгку няголены, сапраўдны мужчына. Свабодны, як самы моцны ў сьвеце вецер увесну шэсьцьдзясят восьмага. Адкуль ён браў усю гэтую ўпэўненасьць? Ды папросту ведаў, што ён, Васілёк, – вялікі паэт. Малады непрызнаны геній, якому наканавана правесьці ўсё жыцьцё ў муках ды пакутах, быць бітым ды непажаданым, пазбаўленым павагі ды любові. Ды памерці так рамантычна, як Джэк Керуак, ды пасьля сьмерці сваімі творамі выратаваць сьвет, пазбавіць чалавецтва катастрофы ды ўказаць слушны шлях, вядомы толькі яму адному. Але выглядаць там усё будзе зусім па-іншаму, зусім ня так, як выглядае цяпер. Сьвет зьменіцца, людзі зьменяцца. Ды маладыя, прыгожыя дзяўчаты будуць праліваць сьлёзы над зборнікамі ягоных вершаў. Гэта было ўсё, чаго ён спадзяваўся дасягнуць, але, канечне, жыцьцё аддаў бы, маленькі засранец, каб пабачыць гэта ўсё сваімі засыпанымі сьнегам вачыма.

Ня так і шмат колераў на гэтых вуліцах. Яркія чырвоны, жоўты ды блакітны, замеценыя белым ды брудна-шэрым. Чорным. Крокі падэшваў зімовага абутку. Сымфонія сьнегу ды вады. Царства чалавека, царства таго, каму так далёка да царства божага, містычнага месца, дзе ўся гэтая муць нарэшце скончыцца, дзе галіны ўжо ня будуць так злосна рэзаць неба ды крыкі крумкачоў не пакінуць пранізьлівага неспакою ў стомленым сэрцы. Тулавы несьлі надзеі. Тулавы цягнулі ў сваіх поліэтыленавых пакунках свае веры ды страхі, тысячы мар ды ілюзій. Курткі ды паліто, абалонкі чысьціні ды прыгажосьці, абгорткі чалавекаў, няўлоўных, неспасьцігнутых дзяцей Зямлі. Колькі б усе мы ні сьцьвярджалі асаблівасьць кожнага з нас, індывідуальнасьць ды самакаштоўнасьць асобнага чалавечага жыцьця, але зірнуўшы на горад з пятага паверха офіснага будынка ў цэнты а палове на шостую вечара, можна толькі праглынуць усю гэтую ўзрушанасьць ды сплюнуць убок увесь гэты танны гуманізм. Запаліць цыгарэту. Не запаліць.

Конец ознакомительного фрагмента. Полный текст доступен на www.litres.ru

10